Tag Archives: p2p

Ekuadorea

0
Iturria: Floksociety.org | Lizentzia: cc-by-sa

Iturria: Floksociety.org | Lizentzia: cc-by-sa

Software librearen aldeko hitzak egin dituzten estatu eta botere publikoak asko dira, baina errealitatean aldaketa sakonak egin dituztenak, gutxi. Horietako beste bat izan zitekeen Ekuadorko Gobernua ere, baina ez da horrela izaten ari. Ekuadorko Gobernua erabaki sendoak ematen ari da sofware librea jendartean txertatzeko.

Rafael Correa presidenteak 2007an software librea erabiltzeko mezu tinkoa zabaldu zuenetik , ekimen asko egin dituzte.

Funtzionarioen ordenagailu askok OpenOffice erabiltzen dute orain, baita Zimbra posta elektronikoa kudeatzeko zerbitzua ere. GNU/Linux ere instalatu dute Asanblea Nazionalaren ordenagailu gehienetan; hasieran OpenSuse eta orain Ubuntu. Urrunago ere joan nahi izan dute, eta bozketa sistemak kontrolatzeko eta gobernu eztabaiden kudeaketarako eCurul sistema erabiltzen dute.

Erabaki estrategiko bat da, eta hainbat puntutan laburbiltzen du bikain Ximena Amoroso, Ekuadorko Zientzia, Teknologia eta Berrikuntza idazkariordeak:

Komunitateak egindakoa da, era horizontal, kooperatibo eta gardenean garatzen da; balio gehigarria du; erabilpenari mugak ezartzen dizkioten beste ereduen aurrean tokiko ekonomia sustatzen du, mantentzea gertuko enpresekin aurrera eraman daitekeelako; subiranotasun teknologikoan aurrera egiteko ezinbestekoa, neokolonialismo teknologikoaren aurrean autonomia eskuratzeko. Eraldaketarako tresna estrategikoa da, eraldaketa sozial edo produktibo benetako batek beharrezko duen kohesio soziala lortzeko hizkuntza, kultura eta irisgarritasuna kontutan hartzen baititu.

Ezagutza eta software librean oinarritutako jendarte bat osatzeko oinarriak badaudela erakusten digu Ekuadorrek. Software librean ez ezik, adorea ez zaie falta herrialde honetako agintariei. Ekuador da Amerika osoan ezagutza libre eta irekian osatutako jendarte eredu berri batean lan egiten ari den bakarra.

Orain arte baliabide teknologikoen alorrean gutxien garatu diren tokietan agertu dira horrelakoak. Ekuadorrera begira egon beharrean nahiago nuke gureari buruz hitz egin, baina batzuetan ikasgaiak beste toki batzuetatik datoz.

Artikulu hau Berria egunkarian publikatu da Irlen Sarea atalean.

Erlazionatutako bidalketak:

Ondasun komunaren ekonomia

7

Aurrekoan Christian Felber-ek “ondasun komunaren ekonomia” hizpide izan zuen Donostiako udalak antolatutako #sistemaerrorea izeneko hitzaldi sorten barruan. Lehen gauza deigarria hitzaldiaren tokia izan zen. Berak aipatu bezala, Kasino eraberritu baten areto nagusian izan baitzen, hau da, udaleko areto nagusian.

Christian Felberrek bere ongizate komunaren ekonomia ideia ezaguna azaldu zuen hitzaldian. Ikusi ez duzuenok bideoan ikusteko aukera duzue, baina bestela ere badira antzeko bideoak sarean, hemen bat:

Badira urte batzuk gauza hauetan interesatuak gaudela BakalHau kolektiboan eta orain baita Talaios gure kooperatiban ere. Ezagutzen genituen Felberren teoriak, baina hala ere aurrez aurre gauza gehiago ikusten dira.

Gustatu zitzaizkidan entzundako zenbait gauza, banku alternatibo eta demokratiko baten garrantzia, aberastasunaren banaketaren azpimarra, jabetza pribatuari nolabaiteko mugak ezartzea… oinarrizko balio hauek ia edozeinek sinatuko lituzkeenak dira.

Duda asko ere sortu zizkidan, erlijiotik gertuko ikuspuntuak adibidez. Beste gauza deigarri bat, kapitalismoa eta komunismoaren bipolaritatean, bere proposamena hirugarren bide bezala aurkeztu izana.

Hala ere, Felberrek beti egin izan dio erroko liberalismoari keinu bat, horixe baita honen guztiaren erroa, berak “benetako” liberalismoa deiturikoa. Bere ustez, gaurko liberalismoak edo neoliberalismoak ez baitu hori errepresentatzen, jabetza pribatuaren eskubidea beste guztiaren gainetik jartzen duela baiteritzo Felberrek. Ez hori bakarrik (hau nik gehitzen dut), inongo estatu interbentziorik eskatzen duen liberalismoak, legez lortu du bere programa estatuak onartua izatea, ez al da hau interbentzio maila gorena? Super-egitura guztia zure mesedetan lanean dagonenan ezer gutxi gehiago eska dezakezu, “zure lana” egiten uztea, eta arazoak dituzunean, hori bai, erreklamatzea baino.

Hitzaldian zehar Internet bidez gauza interesgarriak irakurtzeko aukera izan nuen. Apunte batzuk denbora errealean bertan eman ziren. Bereziki, Butanekozoriontasun indizearen” aipamenaren harira Amondarainek idatzitako honek interesa piztu zidan:

Hitzaldia bukatzean argi gelditu zen, bere proposamena, BPG-a neurgailu den bezala, OKI-a (Ondasun Komunaren Indizea) neurgailu bezala erabiltzea da. Horretarako ekonomia eredu horren parte diren enpresak lagundu, beraientzako onura fiskalak lortu, sistema administrabioan ohikoak diren prozesuetan txertatzea ere helburuen artean dituzte. Horrek arrakasta zer den ere aldatuko duelakoan proposatzen dituzte neurri hauek. Oraingo indikadore makroak (BPGa) eta mikroak (enpresa mozkinak), justuagoak diren batzuekin erabat ordezkatzea proposatzen dute. Felberrek esan bezala, 2. belaunaldiko Enpresa Erantzunkizun Soziala sortu nahi dute.

Hitzalditik gauza negatibo gutxi, baina beharbada zertifikazio programaren nondik-norakoa garbi ez uztea egotziko nioke. Galdera tartea horretarako zegoen eta erabili nuen bi galdera egiteko:

Berak horrela adierazita eztabaida hauek guztiak ingurune kultural/erlijioso protestante batetik abiatu ziren, hauen gehiegizko botere ekonomikoari erreakzio bezala. Gauzak horrela, galdetu nion ea beste kultura erlijioso batzuetako inguruneetan arazorik izan duten ideia hauek hedatzeko.

Horren aurrean, berak mistizismora jo zuen, erligio guztiek dituzten oinarri komunak etab. azpimarratuz. Soberan dago adieraztea galdera ez zidala erantzun. Azken finean, talka nabarmenak nabaritzen nituela azpimarratu nahi nuen. Ez erligiosoak bereziki, baizik eta kulturak.

Bigarren galdera zertifikazio prozesuari buruzkoa izan zen. Felberrek hitzaldian banku handiek sortutako arazoez hitz egin zuen; sistemaren biziraupenerako handiegiak omen dira erortzen uzteko. Banku horien ezinbestekotasuna kritikatu zuen eta ados nago.

Hori ikusirik, proposatzen duten zertifikazio prozesuak, beraiek ere ezinbesteko bihurtzen ote dituen galdetu nion. Horrez gain bere kostu errealari buruz ere galdetu nion, zertifikatu izateak kostu bat duelako.

Bere baiezko borobilak harritu ninduen egia esan. Plangintzan ezinbesteko zertifikatzaile bihurtzea dute helburu, baina ez bakarrik hori, administrazioek ere beraien lana ofizialtzat hartzea ere nahi dute. Administrazio publikoek honen kargu egitean ez dut arazo handirik ikusten, baina beraien zertifikazioa beharrezko eta bakar bihurtu nahi horrek izutzen nau. Badira erabili daitezkeen indikadore asko, horrelako zertifikaziorik beharko ez luketenak. Hitzaldi osoan zehar eztabaidara irekita zegoen mugimendu bezala aurkeztutakoak, eta zertifikazio prozesu zentralizatu bat proposatzeak erabat harritu ninduen.

Ez da kapritxo bat edo olatukoop-en proposatu izan dugunaren kontra doala, oker egon gaitezke gu ere, baina badira mila arazo modelo horretan. Zertifikazio agentzia zentralizatu bat, kanon bakar bat sortzeak arazoak sortzen ditu beti. Irizpide honekin jaio dena kontrolatzeko aukera, barnean sartzearen kostua asumitu ezin dutenen esklusioa, zertifikatu nahi ez dutenen bazterketa… Eredu horren akatsak erakusten dizkiguten adibideak baditugu, labela dutenak barne.

Hitzalditik haratago Felberren proiektuaren “intentzio ona” nabari da, baina aipatutakoez gain bi dira nire ustez puntu ahulak. Lehena, ereduaren osotasuna edo izaera holistikoa da. Ethos orokor bat irudikatzen du humanismo batetik edo giza birtuteak kontutan hartuz. Argi dago denak ez garela berdinak, argi dago ere jende gehienak zenbait birtute partekatzen dituela, baina hortik ethos erreal komun bat dagoela ondorioztatzea zaila da.

Egongo balitz ere, bakoitzak era ezberdinean irudikatzen du hori, bere partikularismotik eta beraz eztabaida, elkartrukea, elkarrekintza ez dagoen bitartean ez da erreala izango praktikan. Irudikatze horrek azken finean harreman errealen ordezkapen bat bilatzen du, konfiantza ezartzea, berez ezezagunak diren pertsonen artean.

Azkena, bere proiektuaren hasieran enpresari talde dinamiko bat kokatzen du sustatzaile moduan. Intentzio oneko enpresari horiek dira proiektua aurrera aterako dutenak eta besteak kutsatzeko gai izan behar dutenak. Pertsona horien “intentzio ona” ez dut dudan jarriko, baina oraingo sistema osoa, eta ez bakarrik ekonomia, subjetu horretan oinarrituz aldatzen saiatzea ezinezkoa iruditzen zait. Gehiengoaren kondizioak aldatzea bilatzen baduzu, gizartearen gehiengoa kontutan hartzea garrantzitsua izango da ez? Enpresa arrakastaren berdefinizio batek ez du zertan gizartea bera aldatu behar, gizartearen gehiengoa ez baita horren parte. Elite “intentzio oneko” berri bat sortuko luke, oraingoa baino hobea, seguru, baina…

Bakoitzak bere bisio propioa izango du Felberren ondasun komunaren ekonomiari buruz. Zerbait positiboa atera nahi izan dut nik, nahiz eta gure proposamenak ideologikoki eta praktikoki beste batzuk izan. Neoliberalismoak bere aurka egiten duen diskurtso suntsitzailearekin konparatuz behintzat planteamendu positiboagoa da.

Galdera bat ere egin gabe geratu zen: Ondasun komunaren ekonomia modeloa edonork balia dezake, librea da?

Artikulu hau Teketen blogean publikatu zen lehenik.

Erlazionatutako bidalketak:

Amigurumien bidetik

0
Amigurumiak

Egilea: Unai Gorrotxategi | Lizentzia: cc-by-sa 

Amigurumiak japoniar jatorria duten panpinak egiteko kakorratz-lanak dira. Adibide konplexuagoak erabili beharrean, panpina hauekin azalduko dut gertatzear dagoen aldaketa garrantzitsu bat.

Panpina hauek egiteko teknika apur bat ikasi behar da, beste gauza askotan bezala. Hori ikasi ostean, nahikoa da leku askotan eros daitezkeen tresna sinple batzuekin panpinak egiten hasteko. Hutsetik panpina bat egiten hasi? Bai, baina ez da ohikoena izaten. Komunitate zabal bat dago munduan panpina horien inguruan. Horri esker, panpinak egiteko patroiak, hobeto esanda algoritmoak, erraz lor daitezke sarean, http://greatamigurumi. blogspot.com eta http://patronesamigurumi.org dira bi adibide.

Ezagutza, beraz, errepositorio publiko edo erdi publikoetan aurki daiteke era digitalean. Sukaldaritzan errezetak bezala edota software librean kodea, hemen panpinak egiteko jarraibideak ditugu. Nolabait horiek ere errezeta edota kodeak dira, baina horien emaitza gauza fisikoak dira.

Noski, horretarako, pertsona batek ezagutza, azken finean horixe baita, bihurtu behar du gauza fisiko. Artisautzak oraindik ere, eta beharbada orain gehiago, bere xarma mantenduko du, baina aldaketa hortxe dago. Erraz lor daitezkeen tresna teknologikoen bidez norbanakoek ere gauza asko publikoa den ezagutza digitalarekin gauza fisikoak sortu ahal izango ditugu.

Aste hauetan 3D inprimagailuak asko aipatu izan dira prentsan Liberator inprimagarria den arma dela eta. Batzuek anekdota horrekin gelditu nahiko dute, beste batzuek, kriminalizatzeko erabili, baina benetan aldaketa handi baten beste adibide bat da. 3D inprimagailuetara mugatuz soilik, Oiartzungo Tumaker proiektua hortxe dugu. Iturri irekiko 3D inprimagailu horrek, gainera, beste batzuekin alderatuz, hobekuntza batzuk ere baditu, eta hemen sortu dute. Batez ere hezkuntza alorrean, sormen eremuetan eta ikerketa zentroetan erabilgarria izan daitekeen tresna bat garatu dute.

Gurea bezalako ekonomia industrial batean ere aukera interesgarriak ematen ditu horrek, eta ez naiz 3D inprimagailuez bakarrik ari. Beharrezko ezagutza badugu edo izan dezakegu; prototipo digitalak metatzeko biltegiak sortzeko aukera ere; tresnak eta baliabideak ere asko merkatu dira. Zergatik ez bide honetan pausotxo batzuk ematen hasi?

Artikulu hau Berria egunkarian publikatu da Irlen Sarea atalean.

Erlazionatutako bidalketak: